In 2015 I was commissioned by The National Centre for Writing to devise a primary school project for students and teachers to celebrate Norwich becoming the UNESCO City of Literature. I wrote this story about the power of words – and never used it! We developed the project in a slightly different direction, but I have since used the story and activities to great effect in workshops at the International School of Amsterdam and elsewhere.

Below you can find the whole story and you can also buy a PDF of the lesson plan.

The story is about a greedy King and Alexia, a girl who loves words. Unfortunately she talks too much in front of the King and he decrees that all words will be banned. The story describes how she gets the King to change his mind with the help of the wind.

Click to read the story in English!
The King’s Sentence by David Farmer © 2015

 

There was once a king who wanted to rule everyone and everything.

Each year the people of the kingdom queued up to give the King half their money. Half their vegetables, half their fruit, half of everything. So the king got richer and richer and the people got poorer and poorer. But the richer the King got, the sadder he became and the more he wanted. He didn’t just want to rule the people. He wanted to rule the animals. He wanted to rule the trees and the leaves. He wanted to rule the flowers, the rivers, the ants, the earthworms, the icicles, the bicycles, the bees, the seas and the fleas.

In the middle of the kingdom, in the middle of the sea there was an island and on it was a thick forest. In the middle of the forest there was a small village and in the small village were some goats, sheep and cows. In one of the smaller houses lived a little girl called Alexia.

One day Alexia went with her family to give the King half of the sheep and half the cattle and half of all their money. The family queued up outside the palace all day long.

Alexia was bored. ‘Why is this taking so long?’ she asked.

‘Be quiet’, shushed her mother, ‘The King might hear you!’

But Alexia couldn’t be quiet. Alexia was one of those girls who loves to talk. She loved saying words, hearing words and even singing words.

Before they knew it, the family were standing in front of the King. The palace was full of animals. There were sheep, cattle, hens, dogs, cats, rats, mice and lice. They were baaing, mooing, clucking, barking, squawking and squeaking.

‘Why does the king need all these animals? Where will he put them all?’ asked Alexia.

Well, the king overheard what Alexia said and he looked furious. His face turned red, his eyes began to bulge, sweat appeared on his forehead, his nostrils opened wide and he started to huff and puff quickly like a steam engine. He opened his mouth so wide that everybody could see inside it. They could see his teeth and his tongue and his tonsils.

‘How dare you!’ roared the king. ‘How dare you speak in front of the King!’

The King stood up and passed sentence on the whole country.

‘No more words will be spoken. No more words will be sung. All words will be banned.’

The families went back to their villages. They worked hard every day on their farms to grow more fruit and vegetables for the king.

Everybody was silent because all words had been banned. No one was allowed to say atom, or beverage, or knees-up, or belly button.

Alexia found this very difficult because she loved words of every kind. ‘What will happen to the words?’ thought Alexia. ‘If nobody speaks them and nobody sings them?’

And then Alexia had an idea. Some people say it was a brave idea. Some people think it was a mad idea. But it was Alexia’s idea and she decided to do it.

What do you think it was?

She started to write words down and she hid the words anywhere she could. When nobody was looking she would write down a word and hide it behind a leaf, in a squirrel’s nest, under a stone – in any secret place she could find. But when she came back to look for the words they were gone. The leaf had blown away. The squirrel had shredded up the words with its teeth to thicken its nest and the stone had rolled into the river.

Alexia had another idea. This time when she wrote down the words she put them in a box. It was a strongbox her grandfather had given her with a lock and key. Alexia kept the key with her wherever she went. Every day she wrote down a new word and put it in the box. Nobody else knew what she was doing. The weeks went by, the months went by, the years went by. Soon the strongbox was full of words and there were no more words to write down .

Still the people took half the animals and half the money to the King every year. Nobody could complain because no one was allowed to speak. No one could cheer themselves up with a song because no one was allowed to sing. And every year the King made everyone line up: the trees and the leaves, the flowers, the rivers, the ants, the earthworms, the icicles, the bicycles, the bees, the seas and the fleas. They all bowed down before the king.

The only person who was allowed to speak was the King himself. And it wasn’t much fun for him because no one was allowed to answer him. After a while even the King stopped talking and eventually all the words were forgotten. The people became very sad because they couldn’t talk to each other. They couldn’t tell each other how beautiful the world was. They couldn’t tell each other how much they liked each other. They couldn’t sing songs or tell stories and the world was a sadder place. And saddest of everyone was the King himself.

One day when Alexia was a teenager she climbed up to the top of the biggest mountain in the whole country. On her back she carried the big box of words and in her pocket she carried the key. When she got to the top of the mountain she unlocked the box and the wind blew around her ears. The wind jumped into the box, lifted up the words and blew them all around the world.

 

People looked up into the sky and saw the white clouds of words come fluttering down. The words blew over the forests, across the seas and into the villages. They blew into the bakery, the post office and the goat farm. They blew into the windows of the palace, they waltzed across the ballroom, whirled up the stairs and into the royal bathroom where His Royal Highness was having a scrub. One of the scraps of paper landed gently inside the hairy nostril of the King.

The King’s nostril twitched. The King blinked. The King sneezed. The King sneezed a giant sneeze. The word flew out of his nostrils and landed on his knees. The King (whose name was Kevin) picked up the word and read it to himself. His eyes lit up. The wrinkled corners of his old mouth began to lift. The King smiled and then King Kevin laughed.

He stood up. He giggled. ‘I pass sentence.’ he mumbled. ‘I pass sentence on the world. There will be words. People will say words. People will sing words.’ When the people heard the sentence that the king had passed they looked at each other. Then they looked up to the sky. Each person held out their hand.

Can you hold out your hand? Imagine the cloud of words above you. Catch one of the words and make sure you don’t let it go.

Into each and every hand a word tumbled from the sky. Each person read the word and each person listened to the other words.

Which word did you catch? Can you whisper your word to somebody else?

From that day on people talked and people remembered the old songs. People told each other how beautiful the world was and people told each other stories. In the Palace a miracle took place. The King was happy because his guards spoke to him. They told him stories and sung him songs. From that day on, King Kevin never asked the people to bring their animals and fruit and vegetables to the palace again. And Alexia sat on top of the mountain writing poems and reading books until she was a very old lady indeed.

Which words would you want to hide in a strong box?

‘I really want to thank you for publishing the story The King’s Sentence, it’s really inspiring… My daily work is based on contact with children – you are the spark in my classes.’ – Aneta Kowalska, Poland

Aneta loved the story so much that she has translated it into Polish! She has generously shared it and you can read it below.

Click to read the story in Polish!
Rozkaz króla autor: David Farmer © 2015
Tłumaczenie: Aneta Kowalska

Był sobie król, który chciał władać wszystkimi i wszystkim.

Każdego roku poddani z królestwa zbierali się, by oddać królowi połowę swoich pieniędzy. Połowę swoich warzyw, połowę swoich owoców, połowę wszystkiego. Więc król stawał się coraz bogatszy, a ludzie stawali się coraz biedniejsi. Wraz ze wzrostem bogactwa króla, stawał się on coraz smutniejszy, chciał za to więcej wszystkiego. Chciał nie tylko władać ludźmi. Chciał też rozkazywać zwierzętom. Chciał, aby słuchały go drzewa i liście. Chciał być królem dla kwiatów, rzek, mrówek, dżdżownic, sopli lodu, rowerów, pszczół, mórz i pcheł.

W samym środku królestwa, w samym środku morza, znajdowała się wyspa, którą porastał gęsty las. W samym środku tego lasu była mała wioska a w tej wiosce żyły kozy, owce i krowy. W jednym z małych domków mieszkała mała dziewczynka – Alexia.

Pewnego razu Alexia poszła z rodziną oddać królowi połowę owiec, połowę krów i połowę swoich pieniędzy. Rodzina czekała przed pałacem cały dzień.

Alexi nudziło się „Dlaczego to tak długo trwa?” – spytała.

„Bądź cicho.” – szepnęła jej mama – „Król może cię usłyszeć!”

Ale Alexia nie mogła być cicho. Była jedną z tych dziewczynek, które uwielbiają rozmawiać. Uwielbiała mówić słowa, słyszeć je a nawet je śpiewać.

Zanim rodzina się zorientowała, już stali przed królem. Pałac królewski był pełen zwierząt. Były tam owce, bydło, kury, psy, koty, szczury, myszy i wszy. One wszystkie meczały, muczały, szczekały, piszczały i gdakały.

„Dlaczego król ma wszystkie te zwierzęta? Gdzie będzie je wszystkie trzymał?” – zapytała Alexia.

Król usłyszał to, co mówiła Alexia i bardzo się zezłościł. Jego twarz stała się czerwona, wytrzeszczył oczy i pot pojawił się na jego czole. Jego nozdrza poszerzyły się i zaczął sapać jak lokomotywa od pociągu. Otworzył szeroko usta i wszyscy mogli zajrzeć do środka. Mogli zobaczyć jego zęby, język i migdałki.

„Jak śmiesz!” – wrzasnął król – „Jak śmiesz mówić przed królem!”

Król wstał i wydał rozkaz dla całego królestwa.

„Nie będziecie mówić więcej słów. Nie będziecie ich też śpiewać. Wszystkie słowa będą zakazane.”

Rodziny powróciły do swoich wiosek. Pracowały ciężko każdego dnia na swoich polach, aby urosło więcej owoców i warzyw dla króla.

Każdy był cicho, gdyż wszystkie słowa były zakazane. Nikt nie mógł powiedzieć „atom”, „picie”, „wstań” czy „pępek”.

Dla Alexii było to bardzo trudne, bo kochała wszystkie słowa. „Co się z nimi stanie?” – pomyślała Alexia – „Jeśli nikt ich nie powie i nikt nie zaśpiewa?”

I wtedy wpadła na pomysł. Niektórzy mówią, że był to odważny pomysł. Niektórzy myślą, że to był szalony pomysł. Ale był to tylko jej pomysł i zdecydowała, że go zrealizuje.

Jak myślisz, co to było?

Zaczęła pisać słowa i chować je, gdzie tylko mogła. Kiedy nikt nie patrzył, pisała słowo i chowała je za liściem, w dziupli wiewiórki, pod kamieniem – w każdym sekretnym miejscu, gdzie tylko mogła. Ale kiedy wracała, aby je znaleźć, słów już tam nie było. Liść odleciał z wiatrem. Wiewiórka pogryzła słowa swoimi ząbkami i wyścieliła nimi dziuplę, a kamień wpadł do rzeki.

Alexia wpadła na nowy pomysł. Tym razem po napisaniu słowa, chowała je do skrzynki. Była to mocna skrzynka, którą dostała od dziadka, z zamkiem na klucz. Alexia miała klucz cały czas przy sobie. Każdego dnia zapisywała nowe słowo i chowała je do pudełka. Nikt nie wiedział, co robi. Mijały tygodnie, miesiące, lata. Pudełko szybko zapełniało się słowami i wkrótce nie było już więcej słów do zapisania.

Poddani nadal każdego roku oddawali królowi połowę zwierząt i połowę pieniędzy, jakie mięli. Nikt nie narzekał, bo nie wolno było mówić. Nikt nie mógł rozweselić się piosenką, bo nikomu nie wolno było śpiewać. Każdego roku król wzywał wszystkich i wszystko: drzewa, liście, kwiaty, rzeki, mrówki, dżdżownice, sople lodu, rowery, pszczoły, morza i pchły. Wszyscy kłaniali się przed królem.

Jedyną osobą, której wolno było mówić, był sam król. I nie było to dla niego zabawne, bo nikt nie mógł mu odpowiedzieć. Po pewnym czasie król przestał mówić i wszystkie słowa zostały zapomniane. Poddani byli bardzo smutni, gdyż nie mogli rozmawiać ze sobą. Nie mogli opowiedzieć sobie o pięknie tego świata. Nie mogli opowiedzieć, jak bardzo się lubili. Nie mogli śpiewać piosenek ani opowiadać historii – świat był smutnym miejscem. A najsmutniejszy był sam król.

Pewnego dnia, kiedy Alexia była już nastolatką, weszła na szczyt góry, największej w całym królestwie. Na plecach przyniosła wielką skrzynię pełną słów, w kieszeni miała do niej klucz. Kiedy dostała się na sam szczyt, otworzyła skrzynkę i zawiał wiatr. Wiatr wpadł do skrzynki, porwał ze sobą słowa i rozniósł je po całym świecie.

Poddani patrzyli w niebo i zobaczyli białe chmury słów opadające w dół. Słowa pospadały na las, morze i na wioski. Wiatr powiał je do piekarni, na pocztę i farmę kóz. Słowa dostały się też do pałacu, tańczyły w sali balowej, zawirowały nad schodami i dostały się do królewskiej łazienki, gdzie król zażywał kąpieli. Jeden ze skrawków papieru wylądował w nosie króla.

Król zmarszczył nos. Zamrugał. Kichnął. Było to wielkie kichnięcie. Słowo wyfrunęło z jego nosa i wylądowało na kolanach. Król (na imię było mu Kewin) podniósł słowo i przeczytał je. Jego oczy rozbłysnęły. Kąciki jego ust uniosły się do góry. Król uśmiechnął się i następnie zaczął się głośno śmiać.

Król wstał. Zachichotał. „Wydaję rozkaz.” – wymamrotał – „Wydaję rozkaz dla świata. Będą słowa. Ludzie będą mówili słowa. Będą je też śpiewać.” Kiedy poddani usłyszeli rozkaz króla, spoglądali na siebie. Następnie popatrzyli w niebo. Każdy człowiek wyciągnął rękę.

Czy możesz wyciągnąć przed siebie rękę? Wyobraź sobie chmurę słów nad twoją głową. Złap jedno słowo i upewnij się, że go nie wypuścisz.

W każdą dłoń wpadło słowo z nieba. Każda osoba przeczytała słowo i każdy słuchał słowa, czytane przez innych.

Jakie słowo złapałeś? Możesz je powiedzieć szeptem innej osobie?

Od tego dnia ludzie rozmawiali i przypominali sobie stare pieśni. Opowiadali sobie nawzajem, jak piękny jest świat i wyprawiali różne historie. W pałacu stał się cud. Król był szczęśliwy, bo straże królewscy mówili do niego. Opowiadali mu historie i śpiewali piosenki. Od tego dnia, Król Kewin nigdy więcej nie prosił poddanych o przynoszenie zwierząt, owoców i warzyw do pałacu. Alexia siedziała na szczycie góry, pisała wiersze i czytała książki tak długo, aż stała się starszą panią.

Jakie słowa chciałbyś schować do mocnej, zamykanej skrzynki?